Ik ben vrij hard aan het lezen over hoe we digitaal gedragen spelen kunnen gebruiken in educatie. Ik wil dat zo snel mogelijk uitbreiden naar kunsteducatie. Maar eerst even blijven stilstaan bij dit aspect.
Ik kom het gewoon te veel tegen, lijkt me reden genoeg.

Feedback?

Feedback is een al even moeilijk te definiëren term als ‘interactie’. Feedback in een spel kan een geschreven tekst zijn als antwoord op een inzending, maar ook een groene achtergrond als teken van vervulling van de opdracht.
Feedback is voor mij elk signaal (in welke vorm dan ook) dat de digitale drager stuurt na een actie. Een beetje zoals in het basis communicatiemodel.

Waarom is dat relevant?

Nu komen we er. Wanneer we in een leerproces zitten is het belangrijk dat we kunnen aftoetsen of we op goede weg zijn of niet. Dat heeft betrekking op volgende zaken:

• Vaak bestaat ons leerproces uit ‘Trial’ en ‘Error’. We proberen iets en kijken of het lukt. Afhankelijk van onze feedback gaan we onze gedragingen aanpassen. Naast goede feedback is moet een goed spel de speler ondersteunen in het te falen.
• Flow: wanneer we te vaak verkeerd zitten raken we gefrustreerd, altijd winnen vinden we het saai. Mooi daartussen ligt een zone waar we gepassioneerd gaan voor het spel: we zijn in een flow-staat.
• Digitale systemen kunnen erg subtiel feedback geven en mits goed in elkaar gestoken fouten voorzien en patronen onthouden.