De gigantische houten marionetten worden met touwen, kabels en zelfs kranen tot leven gebracht, zorgvuldig georchestreerd en uitgevoerd door een legertje lilliputters.

Voorlopig is marionettentheater nog geen onderdeel van onze figurentheaterstages. Het is in eerste instantie een nogal technische aangelegenheid en vergt dus enige oefening vooraleer je handjes, hoofd of zelfs ogen op het juiste moment kan laten bewegen. Een hele kunst je vingers niet in de knoop te laten raken met de touwtjes van je pop.

Eens je het manipuleren onder de knie hebt kan je verrassende figuren op scène brengen… Een marionette heeft vaak een eigen willetje, afhankelijk van hoezeer de maker ervan nadacht over de plaatsing van touwtjes op de speellatten. Daarnaast kies je voor een aantal bewegingsmogelijkheden: moet je pop enkel kunnen lopen en armen opheffen … Of wil je ogen laten knipperen, heupen laten dansen of het hoofd laten knikken en schudden. En oh ja, als meerdere poppen tegelijk spelen, hou je ook best rekening met elkaars bewegingsvrijheid binnen het decor. Het zou niet de eerste keer zijn dat onschuldige marionette-slachtoffers vallen wanneer ze door eigen touwen de keel worden gesnoerd.

Marionettentheater wordt vaak opgevat als eerder klassieke vorm van figurentheater (zie bv. www.marionettentheater.nl), met historische kaders, herkenbare figuren en spelers die verstopt zitten achter het decor. Maar het kan ook zeker anders…

Er kruipt veel tijd in montage, maar de klant verwacht vaak snel en vrij professioneel een product.

Dit is ons recept:

Benodigdheden:

• Minumum 2 camera’s
• Aan te raden: een statief
• Een videoprogramma dat verschillende lagen ondersteunt
• scènes om te filmen (verhaal)

Bereiding:

Belangrijk is dat je elke scène van het verhaal tegelijkertijd filmt met verschillende camera’s. De opdracht voor de cameramensen is om 1 persoon te volgen gedurende die scène. Het is vaak fijn als je kan afwisselen tussen een long shot (waar meerdere mensen opstaan) en een close-up.

Tijdens de opnames van een soap of sitcom filmt men een scène verschillende keren opnieuw om telkens vanuit een ander standpunt het verhaal te kunnen opbouwen in de montage.

Je herhaalt dit proces voor elke scène. Afhankelijk van de tijd die je hebt en je manier van doceren, kan je vrij hard sturen welke shots ze nemen, of hen eerder zelf laten kiezen.

Belangrijk voor de latere montage is dat ze tijdens een scène niet veranderen van kadrage (een statief is dus vrij handig). Pannen of tilten kan wel.

Nog belangrijker: verwijder alle slechte of onduidelijke  shots meteen op de camera!

Na de opnames haal je de filmpjes binnen op een computer. Het eerste filmpje van de ene camera zou moeten overeenkomen met het eerste filmpje van de andere camera. Ze filmden hetzelfde onderwerp op hetzelfde moment, maar vanuit een ander standpunt.

In het montage-programma kan je de scènes nu boven elkaar leggen en synchroniseren aan de hand van het geluid. Als de geluidsgolven (visueel en auditief) gelijk lopen dan staan de beelden ook juist. Nu komt de grote truc: knip random stukken uit de bovenste laag, zodat je afwisselend een stukje van de ene en daarna van de andere camera te zien krijgt. Verwijder ook de dubbele audiolaag.

Nog even afbakken op 220 graden en serveren met popcorn.

Tijdens het filmproject “Cowboy en Indiaan” bouwen we met de kinderen een wereld waar de personages van hun film in leven. Zowel in ons hoofd als in kamp-vorm. Een versnelde versie van het gebeuren, vind je hier. Let vooral op het loopwerk van de begeleider.

We hebben al een massa mensen gevonden, maar voor de laatste loodjes hebben we jullie hulp nodig. Wil je zelf (nog een paar extra dagen) werken? Heb je vrienden die misschien interesse hebben? Vermeld het op je facebookpagina, vertel het door, … (mail marie@boomtownfestival.be voor meer info).

We zoeken nog mensen voor de opbouw (19-20 juli), security / sfeerbeheer tijdens het festival (20-24 juli), en de afbraak nadien (25 & 26 juli). Soms tot laat ’s avonds, soms midden in de nacht te beginnen … Elke dag zijn er zware en minder zware jobs, laat je dus zeker niet afschrikken.

Mail marie@boomtownfestival.be met je naam en gegevens en je bent er bij. Erg bedankt!

Samen met Vliegwerk ontwikkelden we daarvoor een platform om de resultaten van de leerlingen te verzamelen, feedback te geven en het geheel in spelvorm op te dienen.

We merken dat een muzisch begeleider (bij uitbreiding een leerkracht) niet 100% kan vervangen worden door een machine die opdrachten spuwt.  Marijke de virtuele begeleidster van het kunsteducatieve spel staat klaar om haar doelgroep uit de nood te helpen bij kleine en grote problemen.

Een paar jaar terug was MSN Messenger daar het ideale instrument voor. Ondertussen zijn Facebook voor de oudere jaren en Netlog voor de -14jarigen het meest dicht bevolkt.

Vandaar dat krijgt het schreeuwerige Netlog nog een kans. De truc is vrij eenvoudig: denk als een 14jarige. Gooi er uit wat je te zeggen hebt, hoe je je voelt bij tegenslagen en meevallers. Documenteer indien mogelijk met beeldmateriaal.

Een verrassend project voor de eerste graad basisonderwijs, dat vertrekt vanuit een stukje figurentheater…
De kinderen krijgen een gekke maar inspirerende verzameling voorgeschoteld die dient als uitgangspunt voor de verschillende workshops.
Hierdoor wordt de verkenning van de muzische domeinen de basis voor het werken naar een onvergetelijk toonmoment, waarin het begrip ‘recyclagekunst’ nooit ver weg is.

Programma

*een stukje figurentheater, gespeeld door de docenten

*domeinoverschrijdende sessies: combinaties van drama, muziek, beeld, beweging…  op het niveau en tempo van het jonge kind

*doorwerken naar een toonmoment

Praktisch

*de school voorziet voldoende grote werkruimtes, wij zorgen voor het materiaal

*dit project duurt min. 3 tot 5 dagen

*wij sturen één docent per max. 20 leerlingen

Interesse?
*Neem vrijblijvend contact op met Marieke

Een lichte golf van kippevel, een zweem van een gelukzalige glimlach en de gedachte “ja, dat is nu precies wat we met onze coaching bedoelen...”  Dit was wat elke zZmogh-docent overkwam op de coachingsdag voor het Alles Kan Festival, op 15 mei in de Vooruit.  Meer bepaald op het moment dat deelnemende artiesten in één groot orkest onder leiding van Johannes van The Van Jets het openingsnummer van de avond inzetten.

Doorheen de dag waren zij welkom om een heleboel praktische zaken te regelen voor het Alles Kan Festival, dat deze zomer plaatsvindt tijdens de Gentse Feesten. Maar daarnaast werden ze ook uitgedaagd om een origineel filmpje over zichzelf te draaien of een opmerkelijke fotoshoot neer te poten.  Voor wie nieuwsgierig is… de resultaten daarvan zijn binnenkort terug te vinden op www.alleskanfestival.be

Een gezellige bedoening, die ook de basis was voor de eerste contacten tussen organisatoren en deelnemers.  Een verkennend babbeltje slaan aan de toog, concepten doorpraten in een comfortabele zetel of zelfs repeteren en daarop feedback krijgen door een theaterdocent… het was een schone dag.  We kijken met veel goesting uit naar de zomer om al dat jong geweld op onze Alles Kan podia los te laten. Kom gerust een langs, u zal het zich niet beklagen…

Uiteraard is werken met deze leeftijdscategorie geen evidentie. Sommige docenten blijven er liever af, anderen doen niets liever. Hoe komt het nu dat de ene docent dit als zeer fijn ervaart, de andere als het afzakken naar de hel? Volgens mij heeft veel te maken met het inzicht van de docent in de doelgroep. Wat kan je wel verwachten, wat niet? Daarmee bedoel ik niet dat de lat laag gelegd moet worden, maar gewoon dat je de lat misschien beter op een andere plaats legt. Pubers zijn vaak creatiever in oplossingen zoeken. Dat merk je wel als ze iets uitgespookt hebben. De uitvluchten kunnen blijven komen. Ze kunnen deze creativiteit ook gebruiken in de kunsteducatie. Gebruik dit als docent en blokkeer hen niet meteen door te zeggen dat iets niet haalbaar is. Sommige ideeën zijn fantastisch alleen is dat materiaal er niet dus moeten ze ook daar een oplossing voor zoeken. Bewaak zelf of iets platvloers is, blokkeer dat. De lat ligt immers niet lager.

Dit zijn principes waar ik me aan houd als ik met pubers werk:

-          Neem tijd om hun naam te leren. Persoonlijk contact is zeer belangrijk.

-          Geef hen inspraak, besef dat ze afwisseling willen tussen actief en passief handelen.

-          Doe zelf mee en laat zien dat “gek” doen resultaat oplevert.

-          Geef hen de verantwoordelijkheid hun eigen grenzen te verleggen.

-          Geef veel positieve bevestiging.

-          Bouw je sessie zo op dat ze snel in kleine stappen tot een goed resultaat komen. Als architect van je sessie heb je zelf veel verantwoordelijkheid.

-          Doe niet speciaal populair. Je bent niet één van hen, je bent er voor hen.

Als je weet hoe het brein van de puber werkt, kan je er rekening mee houden. Werken met hen wordt dan steeds opnieuw een verrassing. Lees veel meer over het gedrag van de puber in het artikel “afwijkend gedrag bij pubers is (niet meer dan) normaal” door Dr. Menno Ezinga van de Vrije Universiteit Amsterdam.

Meer op http://www.kortfilmfestival.be/

Een inspirerende spreker die zijn visie geeft over hoe een school er zou moeten uitzien. Zeer veel leuke ideeën, het zou mooi passen binnen de toekomstdromen van zZmogh.