Moesten we een dergelijk board ovoor handen hebben bij zZmogh zie ik het vooral werken binnen een doorwerk figurentheater. Tijdens een doorwerk maken we samen met een groep kinderen/jongeren een toonmoment. Dit toestel lijkt me ideaal voor schimmenspel.

We proberen tijdens een toonmoment ook telkens een live onderdeel te verwerken, ook

als we bezig zijn met beeld of media. Vandaar volgende ideetjes:

• Achtergrond: we bouwen en animeren een soort decor met een project van wat we op het board maken. We kunnen leuke fysica toepassen en afhankelijk van de taferelen live aanpassen.
• Tussenspel: Als we verschillende stukjes theaterstukjes maken kunnen we deze aan elkaar linken met een soort ‘bumpers‘ gemaakt op deze machine.
• Een andere dimensie: Een personage vanuit de traditionele schimmenspel-wereld kan op bezoek komen in deze bewegende ‘echte’ dimensie waar andere wetten gelden.
• Een interactief stuk: we kunnen de kijker ook laten deelnemen aan het stuk door hen bepaalde factoren van het verhaal te laten bepalen. Zo kan de kijker figuren of bepaalde wetmatigheden bepalen waarbinnen de spelers dan improviseren.
• En nog zoveel meer..

In deze voorbeelden is er gedacht aan het idee dat we maar met één DaVinci board werken.

Wat is die Stickybits precies?

• Een programmaatje voor je Smartphone die streepjescodes kan lezen
• Eenmaal de code ingelezen kan je op internet iets hangen aan die streepjescode bijv. een webpagina, een filmpje of zelfs een locatie
• Je kan nieuwe streepjescodes maken of bestaande zoals op melk of koekjesdozen
• Er zijn 1000den toepassingen,  ga maar eens zien op http://stickybits.com/

Speels, creatief wezen?

• Grote stadspelen, jazeker! Overal info te vinden. Elkaars info wijzigen of net doorgeven. New game-gewijs,  ideaal voor Jeugdwerk.
• Mediakunst kan je nu op locatie gaan brengen. Int groot: barcodes op gebouwen schilderen, int klein: interactieve tentoonstelling in de GB.
• Underground netwerk creëren tussen artiesten. Plak je werk aan een bepaald merk. Cfr graffiti-tags
• Interactieve tentoonstellingen waar je via barcode een live stream krijgt vanop een andere plek in de stad/gebouw..
• en oneindig veel meer..

Als opbouw gingen we voor het zoeken van

• voorwerpen
• dieren
• concepten als licht/donker, Mooi/lelijk, Orde/wanorde, Evenwicht/contrast

We evolueerden rustig van foto naar rustig bewegende beelden. Daarvoor gebruikten we de basistechnieken van camerabeweging: pan, tilt en travel. Zoom werd vakkundig uitgesloten.

Als grote eindopdrachten gaven we de jongeren de keuze tussen:

• Een theoretischer kader: werk vanuit foto’s van hem en ga die in miniatuur nabouwen en dan spelen met camerabewegingen
• Een reflectief kader: Bestaande objecten (zie kandelaar) omtoveren tot iets nieuws.
• Een Actief, doe kader: Blaas een veel ballonnen op en ga verdrietige dingen opvrolijken.

Foto door Tim Walker

en de making of

Osmos Trailer from hemisphere games on Vimeo.

Prachtige game (lijkt me) meer info vind je hier: http://www.hemispheregames.com/osmos/
Doet me denken aan: Tranquility
En JA ik moet dringend meer posten.

Schaak, Dvonn, tikkertje en buske stamp zijn universele en steeds werkende spelletjes. Tikkertje is heel eenvoudig, schaken is een stuk complexer maar het komt wel steeds op hetzelfde neer.

Een formulespel is een spel waarbij de regels telkens hetzelfde blijven, waar een patroon in zit dat telkens wordt herhaalt. Bijv. wie getikt wordt is de tikker. Dat kan blijven duren.

Typisch aan een formulespel is dat als je één element van de formule dat effect heeft op andere onderdelen van het spel. Bijv. Als je getikt bent moet je blijven staan met je handen op het hoofd. Na een tijdje zal iedereen dan met de handen op het hoofd staan. Om de formule weer in evenwicht te moet je een regel als: “Wanneer je over iemand zijn buik wrijft, is deze weer verlost” inbrengen om het evenwicht te bewaren.

Tip van de week

Teken uw spel uit in krulletjes, rondjes en pijltjes en tot alle regels en doelen verenigd zijn. Je kan hierdoor eenvoudiger zien waar de moeilijkheden liggen en welke regeltjes geïsoleerd zijn vaan de rest. Orden je gedachten!

• Een speldoel moet heel erg duidelijk zijn (en 2 speldoelen zijn al te complex)
• Zorg dat alle begrippen die je gebruikt, als geld, sterren, diploma’s erg verschillend zijn want er ontstaat snel een onduidelijkheid tussen een ster (van de hemel) en een ster (uit Holleywood)
• Zorg voor een bemiddel en stel-je-vraag-persoon: die is altijd vrij hard bezig het eerste uur
• Zorg voor een mooie afronding van het geheel. Een puntentelling en een prijsuitreiking..
• Communicatie tussen je begeleiders is essentieel: Als een jury moet oordelen over een opdracht zorg er voor dat de spelers bewijzen kunnen voorzien..

Een theorietje:

Deze ervaringen samenpersend in een theoretische vorm komen we bij het DNA van een goed spel.

• Doel: Duidelijk, ambitieus en motiverend doel voor de spelers. Vind de vermiste, Beklim de toren, ontmantel de bom. De deelopdrachten komen later dan.
• Nieuwe wereld: Creëert het spel, vrij onmiddellijk, een fantasiewereld bij de spelers. Zien ze voor zich waarbinnen dit alles zich af speelt. Bedenken ze er zelf nieuwe onderdelen bij.. (Helpt ook als het volgende goed zit)
• Actie: Wat je doet tijdens het spel moet echt leuk zijn. Je kan wel een alienship redden en daar vol van zijn maar als de enige methode heen en weer rennen is, word je dat ook beu. De key hier is “hoe echter, hoe beter”. Hoe kan ze zo’n alienship weer de lucht in krijgen, hoe kan je electropanelen maken waar de spelers op zoek moeten om ze weer aan te schakelen..

(met dank aan Peter Spaepen)

• Het grote Delhaize spel: een winkelwagen zoektocht die mensen uit de rand van de samenleving een hogere sociale status moet geven
• Gotcha Maffia: Een soort eeuwig durend stadsspel dat vooral na officiële uren dient worden gespeeld.
• Bomb Squad: Ontmantel een bom op het veld, aangestuurd door een team in een camionette die alle info kan opzoeken. (Wordt vervolgt)

Alle info wordt verzameld op www.nugames.be maar deze laatste wil ik u niet onthouden. Als testcase speelden we een onderhandel spel van landen die met de farmaceutische industrie moeten onderhandelen. Een beetje chaos maar wel dikke fun. Kijkt u zelf.

De meest intrigerende opstelling vond ik deze met de Wii Remote. Deze controller van de Nintendo Wii© bleek in staat zowel haar gegevens af door te geven aan een computer maar kan ook als ontvanger dienen voor infrarood licht.

Na de gekende Whiteboard toepassing ging ik thuis aan de slag met Processing. Processing is een programma waarmee je relatief eenvoudig visuals kan maken. Leuk is dat je er een Wii Remote eenvoudig aan gekoppeld krijgt. Lastige is dat je wel een beetje moet programmeren (Java) voor dat je er enig resultaat mag aanschouwen.

Verander je achtergrondkleur a.d.h.v. je bewegingen

Je hebt nodig:

1. Wii remote
2. Computer met bluetooth
3. Processing (gratis te downloaden software)
4. Jarwiinremote (gratis te downloaden software)

Hoe dan wel?

1. Installeer Processing. Het is misschien ook eens leuk om al wat tutorials te doen.
2. Gebruik het programma ‘Darwiinremote‘ uit de Jarwiinremote folder om connectie te maken met de Wii remote.
   Let op: die connectie lukt niet altijd. Als je opnieuw wil proberen moet je Darwiinremote sluiten EN je Wii Remote ontkoppelen bij de Bleutooth settings
3. Open de file ‘Jarwiinremote.pde’ met Processing. Je krijgt een voorbeeld van hoe je de Wii Remote data kan gebruiken in Processing.
4. Schrijf je eigen applicatie en gebruik de variabelen uit het voorbeeld.
   Let wel: Darwiinremote moet altijd draaien als je de variabelen wil doorgeven aan processing.

Ik bouwde een applicatie die van achtergrondkleur veranderd afhankelijk van de beweging van de Wii Remote. Beweeg je zacht, zijn er zachte kleurverschillen. Ga je stevig shaken, dan wisselt de achtergrond snel tussen blauw, geel, groen en rood.

Download de sourcecode.

Feedback?

Feedback is een al even moeilijk te definiëren term als ‘interactie’. Feedback in een spel kan een geschreven tekst zijn als antwoord op een inzending, maar ook een groene achtergrond als teken van vervulling van de opdracht.
Feedback is voor mij elk signaal (in welke vorm dan ook) dat de digitale drager stuurt na een actie. Een beetje zoals in het basis communicatiemodel.

Waarom is dat relevant?

Nu komen we er. Wanneer we in een leerproces zitten is het belangrijk dat we kunnen aftoetsen of we op goede weg zijn of niet. Dat heeft betrekking op volgende zaken:

• Vaak bestaat ons leerproces uit ‘Trial’ en ‘Error’. We proberen iets en kijken of het lukt. Afhankelijk van onze feedback gaan we onze gedragingen aanpassen. Naast goede feedback is moet een goed spel de speler ondersteunen in het te falen.
• Flow: wanneer we te vaak verkeerd zitten raken we gefrustreerd, altijd winnen vinden we het saai. Mooi daartussen ligt een zone waar we gepassioneerd gaan voor het spel: we zijn in een flow-staat.
• Digitale systemen kunnen erg subtiel feedback geven en mits goed in elkaar gestoken fouten voorzien en patronen onthouden.

• Er zijn een heleboel verschillende methodieken om via spel te leren
• Er zijn ook een heleboel verschillende competenties om te leren. Ik zeg maar wat: wetteksten, risico’s, technische competenties, communicatieskills,…
• Bepaalde methodieken passen beter voor het aanleren van bepaalde competenties. (AHA, maar ook erg logisch)

In Teeveefabriek, een 4 weken durend spel voor om verschillende muzische attitudes aan te kweken, proberen we zo veel mogelijk verschillende competenties in één complex spel te steken. Goed voor scholen want ze kunnen in één keer veel aanleren, maar het kan misschien anders.

Eén spel, met een verhaal en een doorgetrokken concept, kunnen opdelen in verschillende afleveringen. Waar je telkens een andere wereld, een ander personage tegenkomt en waar je in een andere spelstructuur terechtkomt. Telkens wordt ook een andere competentie of attitude aangepakt.

Ik heb er al zin in, nu nog ergens een budget vinden.

• Alles met op elentriek is nieuwe media: van een autosleutel over een verwarmingstoestel tot een verzameling Gsms. Creatief waarnemen zet je op weg om van elk object een heleboel spelacties te verzamelen.
• Carrefour belkaarten zijn het goedkoopst: 15 euro met 15 euro belwaarde inbegrepen en 1 cent/minuut als je naar elkaar belt.
• Met nieuwe media kan je spelen met het On/off effect. Spanning als de batterij of de belwaarde bijna op zijn.
• Er zijn een hoop valkuilen: de kostprijs, ‘t moet werken, het wordt snel wriemelen, je moet de technologie snappen.
• Maar die komen ook voor in een spel zonder nieuwe media en kunnen door een goede spelstructuur worden opgevangen.
• Belangrijk is dat je als spelontwerper afweegt of een onderdeel eenvoudig is om te leren voor de gebruiker is en een grote meerwaarde heeft. Een grote meerwaarde maar iets complexer kan ook wanner ze stapsgewijs wordt toegediend.

Wordt vervolgt met circuit bending in Ladda samen met Riks

Heel kort en schematisch op een rijtje hoe ik dat zie. Niet heel positief. Maar help me met nieuwe ideeën!

Ik zie voor internet de volgende mogelijkheden tijdens live spel:

1. als tool: communiceren op afstand, boodschappen achterlaten, overleggen (eventueel blind overleg)
2. als begeleider:
   • onberekenbare factor (toevalsfactor): bepaalde antwoorden geven, extra punten geven, je geeft bepaalde codes in je krijgt bepaalde codes uit.
   • push element: aftelklok, je moet antwoorden ingeven voor je verder kan
   • insider: stel hem vragen en kijk of je er antwoorden uitkrijgt
3. als bron:
   • opzoek van info voor oplossingen van vragen
   • op zoek naar inspiratie voor bepaalde voorbeelden

Ik dacht ook nog om internet te gebruiken rond een volledige meerdaagse stage, waar je dan:

Een soort rodedraadspel kan doen met een apotheose op een eindspel (kun je weinig productgericht creatieve opdrachting in geven, omdat ze daar eigenlijk geen tijd hebben, tenzij het maar 1 of 2 opdrachten zijn)

In beide gevallen vind ik de meerwaarde van het internet bijzonder mager. Een computerprogrammatje die helpt bij het spel, kan hier wel helpen. Maar de muzische meerwaarde blijft volgens mij altijd erg beperkt. Proof me wrong!

Arduino is een open-source(!) prototyping platform, goedkoop en speciaal ontworpen voor hobbyisten, kunstenaars en educatie.
Je hebt Arduino:

• Hardware: een hele resem computerplaatjes waar je allerlei sensoren kan op aansluiten. Sommige zelfs met USB of Bluetooth.
• Software: een gratis en relatief eenvoudige programmeertaal waarmee je de hardware en de aangekoppelde sensoren (licht, warmte, geluid, camera..) kan gaan besturen.

Het mooie aan open-source is dat er veel info te vinden is online en dat er constant nieuwe functionaliteiten op de markt komen.

Je hebt nodig:

1. een Arduino bordje (foto) en misschien zijn vriendjes accessoires
2. een computer (met USBkabel)
3. iets om output aan te leveren: een lampje, een scherm, een beamer,..
4. Eventueel een sensor om input te leveren

Het werkt als volgt:

1. Schakel je computer aan op het bordje
2. Programmeer wat het moet doen, volgens de regels op de Arduinosite of vele online tutorials
3. Schakel je output en eventuele inputsystemen aan het bordje
4. En testen maar

Zo simpel is toch niet, kijk even naar deze piraten voor een basis-tutorial over hoe het precies in elkaar zit.

De moord waar het om draait.

Een van de redenen waarom ik dit zo sterk vind is het feit dat de beleving nergens onderbroken wordt door computerstuff. De personages zijn levensecht, de videokwaliteit is super en de loops zijn onmerkbaar. Prachtig.

Kunnen we zoiets zelf?

Ik vrees dat de technologie hiervoor nog niet eenvoudig herbruikbaar voor is.  Ze leggen hier duidelijk een aantal scènes vast waaruit je kan kiezen waar je je gezicht opplakt. Dat gegeven optrekken wordt lastig, maar ik zie wel goede mogelijkheid om onlijn creatief te zijn.

De moordenaar en de detectieve

• Wij voorzien een startscène waar we het conflict schetsen, daar kunnen gezichten worden opgeplakt.
• De spelers stellen zelf de afwikkeling samen door een vastgelegd aantal scènes in te vullen, zowel qua concept als visueel dus gefilmd of geanimeerd
• Als uitdaging en om het verhaal schrijven wat eenvoudiger te maken kunnen we ook een aantal tussenscènes al uitwerken en opnieuw de mogelijkheid geven hun gezicht er op te plakken.
• Wanneer een heleboel scènes klaar zijn kunnen we deze samenbrengen in een systeem waar de filmkijker, de sitebezoeker zelf zijn verhaal kan samenstellen, met plotwendingen zoals hij zelf wil.